Karate jest tylko jedno, są tylko różne sposoby jego nauczania

(sentencja mistrza karate G. Funakoshi 1868-1957)

Karate – to japońska sztuka walki, rozwinięta z chińskich stylów, będąca sposobem samoobrony nieuzbrojonej osoby, wykorzystującym usystematyzowane i wyćwiczone techniki bloków, uderzeń i kopnięć.

      Mimo tego, że karate nazywana bywa sztuką „japońską” powstała i rozwijała się ona przez stulecia na chińskiej wyspie Okinawie. Tak jak i wszystkich innych dalekowschodnich sztuk walki, historia Karate wiąże się ze starożytnymi sztukami walki pochodzącymi z terenów Indii i Chin.

      Karate w znanej dzisiaj postaci, w prostej linii wywodzi się z dwóch  okinawskich systemów walki: shuri-te i naha-te. Sztuki te, pierwotnie traktowane i ćwiczone były potajemnie, jako system pasywnej obrony mieszkańców wyspy przed atakiem najeźdźców – japońskich wojowników uzbrojonych w miecze. Wykorzystywano w tych sztukach techniki wytrenowanego ciała oraz umiejętność obrony prostymi narzędziami rolniczymi. Od XVII wieku, po upowszechnieniu się systemu walki w Japonii – po aneksji chińskiej wyspy Okinawy – Karate nasiąkało kulturą i tradycją japońską. Ciągle była to jednak wiedza „tajemna” przekazywana w relacjach mistrz-uczeń. Wiele technik z tamtego okresu zostało już zapomnianych, jak np. uderzenia, dźwignie i uciski na witalne punkty ciała. Przełom XIX i XX wieku to rozkwit Karate, jeszcze na ich przełomie dla nazwania tej sztuki używano różnych określeń: TE, TODE lub Okinawa-TE. Nazwa KARA-TE przyjęła się na początku XX wieku, a została zatwierdzona w Japonii dopiero w 1936 roku. Wtedy też sztuka ta została włączona do BUDO – kanonu japońskich sztuk walki – obok Aikido, Kendo i Judo i została szeroko rozpropagowana jako sport narodowy.

Karate

Inskrypcja słowa „Karate-do” w języku japońskim, w tłumaczeniu: „Droga Karate”

      Obecnie Karate jest znaną na całym świecie „japońską” sztuką walki, szeroko znaną i praktykowaną, trenowaną przez  miliony adeptów. Karate obecnie nie jest jedynie sportem, który pokazuje jak uderzyć ręką i nogą, ale także jest sposobem na życie, pomaga przezwyciężać trudności życiowe z jakimi borykamy się codziennie. Podkreśla się tutaj aspekt filozoficzny DO – co oznacza drogę, skierowaną na samodoskonalenie się, „drogę”, którą kroczy się całe życie. Stąd też, spotykana jest także nazwa karate-do (droga karate). O dużej popularności tej sztuki świadczy liczba trenujących, liczne turnieje mistrzowskie organizowane niemalże w każdym kraju oraz zawody karate, które dzielą się przeważnie na dwa typy: zawody sportowe oraz widowiskowe pokazy Budo. Najczęściej zawody sportowe organizowane są w kategoriach: Kumite (walki), Kata (układy formalne) indywidualnie oraz Kata drużynowo. Turnieje Budo mają najczęściej formę pokazów, gdzie prezentuje się najbardziej widowiskowe i atrakcyjne elementy sztuki Karate: reżyserowane walki, pokazy władania tradycyjną bronią – nunchaku, tonfą, sztyletami Sai, kijem Bo oraz pokazy łamania desek, płyt kamiennych i tafli lodu zwane Tameshiwari.

     Karate jest uważane za sztukę obrony, nie ataku (kara-te – w tłumaczeniu „pusta-ręka”, motto ćwiczących: Karate ni sente ashi „Karate nigdy nie uderza pierwsze”), w której główną bronią jest wytrenowane ciało – aż do tego stopnia, że atak wroga może być kontrolowany dzięki umiejętnościom, sile fizycznej i technice, tak, jakby posiadało się broń w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Na treningach głównie trenowana jest sprawność oraz siła rąk i nóg, wykorzystywanych zarówno w ataku, jak i w obronie. Podstawowe techniki Karate są usystematyzowane, polegają na uderzaniu, kopaniu i blokowaniu w różnych płaszczyznach. Rzadziej stosowane są dźwignie i rzuty.

     Trening Karate polega na seryjnym powtarzaniu coraz trudniejszych ćwiczeń i technik, dzięki którym Karateka uczy się synchronizować wszystkie ruchy ciała, takie jak: skoki, balansowanie, uderzanie, bloki. Często w ekstremalnym zmęczeniu uczy się wykonywać trenowane techniki podświadomie i „mechanicznie” – jako odruchy bezwarunkowe.

     Techniki Karate mają i muszą być jednak kontrolowane przez siłę woli Karateki i kierowane prosto do celu z kontrolą, ale i z maksymalną szybkością i siłą. Esencją technik Karate jest KIME. Kime oznacza kontrolowany eksplodujący atak, przy użyciu opanowanej i wytrenowanej techniki oraz maksymalnej siły, wyprowadzany nie tylko przez kończynę: rękę czy nogę, ale przez skręt całego ciała połączony z okrzykiem (wydechem). Kime można by więc streścić w dwóch słowach: siła i kontrola.

     Twardy trening Karate przekształca więc różne części ciała w broń, broń którą w miarę postępu w treningach można wykorzystywać swobodnie i efektywnie. Ale pamiętajmy, Karate jest sztuką walki i wbrew powszechnym mniemaniom nastawioną na przezwyciężanie nie tyle przeciwników, ale własnych słabości. Zdobyte umiejętności Karateka może wykorzystywać tylko i wyłącznie na treningach oraz w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia. Ćwiczący uczą się dyscypliny, pokory, uprzejmości, poszanowania starszych, a także opanowania i powstrzymywania się od gwałtowności.

    W Karate aby stać się zwycięzcą, należy pokonać samego siebie.

Będziemy ćwiczyć nasze serca i ciała dla osiągnięcia pewnego, niewzruszonego ducha.

Będziemy dążyć do prawdziwego opanowania sztuki karate,
aby kiedyś nasze ciało i zmysły stały się doskonałe.

Z głębokim zapałem będziemy starać się kultywować ducha samo wyrzeczenia się.

Będziemy przestrzegać zasad grzeczności, poszanowania starszych
oraz powstrzymywać się od gwałtowności.

Będziemy spoglądać w górę ku prawdziwej mądrości i sile porzucając inne pragnienia.

Będziemy wierni naszym ideałom i nigdy nie zapomnimy o cnocie pokory.

Przez całe nasze życie poprzez dyscyplinę karate,
dążyć będziemy do poznania prawdziwego znaczenia drogi, którą obraliśmy.

Nie będziemy stosować ani rozpowszechniać sztuki karate poza Dojo.

(„Przysięga Dojo” – tłum. z japońskiego)

     Mistrz Funakoshi – nazywany „ojcem” Karate – nieustannie powtarzał, iż podstawowym celem treningu Karate jest podsycanie w sobie ducha pokory – najważniejszej ze wszystkich postaw człowieka. Zwykł mówić: „Nie wystarczy walczyć jak lew, lecz należy zawsze i bez wyjątku opowiadać się po stronie sprawiedliwości”.