Okres japoński

Za ojca sztuki karate uważa się okinawskiego mistrza Gichina Funakoshi (ur. 1868 lub 1869 zm. 1957), twórcę stylu Shotokan. Gichin Funakoshi urodził się w Shuri na Okinawie jako 11-letni chłopiec rozpoczął naukę u dwóch ówczesnych największych ekspertów karate na Okinawie – Yasutsune „Anko” Azato i Yasutsune „Anko” Itosu. Dzięki nim Funakoshi poznał większość szkół i stylów karate istniejących wtedy na Okinawie.

G. Funakoshi za młoduFunakoshi będąc już mistrzem, dawał na obszarze całego królestwa Ryukyu pokazy sztuki Te, wywołując powszechny podziw nie tylko najwyższych dostojników, ale również ekspertów innych sztuk walki m. in. Jigoro Kano, twórcy judo. Efektem popularyzatorskiej działalności Funakoshiego był raport skierowany przez wizytatora szkolnego Shintaro Ogawę do rządu japońskiego w 1901 roku, w którym podkreślał on wychowawcze i zdrowotne zalety karate.

Dzięki temu raportowi i przychylności władz japońskich mistrz Anko Intosu przy współpracy swoich uczniów – Yabu Kentsu i Chomo Hanashiro rozpoczął proces wprowadzania karate do szkół na Okinawie. W rezultacie karate znalazło się w 1905 roku w programie nauczania pierwszych okinawskich szkół – były to szkoła powszechna w Shuri, Pierwsza Szkoła Średnia Prefektury Okinawa, Szkoła Średnia Handlowa oraz oraz Kolegium Nauczycielskie, które to przyjęły karate jako oficjalny przedmiot nauczania w ramach wychowania fizycznego. Wkrótce w ślady Itosu poszli inni mistrzowie – Chojun Miyagi, Kenwa Mabuni oraz Gichin Funakoshi. Anko Itosu opierając się na analizie kilku kata (Naihanchi, Chinto, Useishi, Kushanku i Passai) specjalnie do nauczania w szkołach stworzył w 1907 roku, pięć znacznie krótszych form kata Pinian (Heian). Kata Pinian stały się środkiem masowego nauczania, dzięki czemu duże grupy studentów mogły się szkolić jawnie na wzór innych japońskich sztuk walki. W tym samym roku inny uczeń Itosu – Yabu Kentsu wprowadza obok tradycyjnej To-Te nową nazwę – „kara-te” – pisane jako „chińskie ręce”, oprócz tego używało się zamiennie inne nazwy: Bushi No Te („ręce wojownika”), Tote, ale najczęsciej Te.

Funakoshi dał również pokaz karate na ogólnojapońskim forum w Budokuden w Kioto w roku 1915, co sprawiło, że sztuka ta, obok judo, kendo i aikido, weszła w skład japońskiego systemu budo. W świątyni Enkaku-Ji do dzisiaj znajduje się obelisk poświęcony pierwszemu propagatorowi sztuki „pustej ręki”, na którym obok imienia i nazwiska widnieje napis: „Karate ni sente nashi” – „Karate nigdy nie było techniką agresji”.

W 1922 roku Gichin Funakoshi i Choki Motobu wyjechali do Tokio i Osaki w celu znalezienia uznania publiczności dla okinawańskiego Karate. Upowszechnienie Karate w środkowej Japonii zapoczątkowało rozprzestrzenianie się tej sztuki walki na cały świat. Karate w Japonii przyjęto z takim zainteresowaniem, że Funakoshi nie wrócił na Okinawę lecz pozostał w Tokio i tam nauczał karate. Osiedlił się w Tokio i założył pierwszą w Japonii szkołę Karate (Dai Nippon Karate – „wielkie japońskie puste ręce”). W 1936 roku wybudowano pierwszy w Tokio dom do treningów – dojo nazwano od literackiego pseudonimu mistrza (pisywał on w młodości wiersze) Shotokan (tłum z japońskiego – „fale sosen”), którą to nazwą obecnie określa się najliczniej reprezentowany styl karate na świecie. W miarę upływu czasu nazwa Shotokan powoli przylgnęła do całej szkoły Funakoshi’ego i jego bezpośrednich kontynuatorów. Gdy jednak się mówi o o stylu Shotokan to trzeba wyraźnie podkreślić, że Gichin Funakoshi nie był jego twórcą. Stary Mistrz doskonalił swoje karate przez całe życie, jednak nawet w latach jego najlepszej sprawności nieodmiennie pozostawało ono w kręgu starej techniki Azato. Ta natomiast była dziełem wielu pokoleń znanych i nieznanych mistrzów z Okinawy.

W 1931 roku Karate zostało oficjalnie przyjęte przez Nippon Butoku Kai, organizację utworzoną w celu identyfikacji i systematyzacji japońskich sztuk walk. Dzięki temu Karate przestało być jedynie tajemniczą sztuką walki uprawianą przez wąskie grona Okinawańczyków i zajęło należną mu pozycję pomiędzy innymi japońskimi sztukami walki.

Mistrz judo i jednocześnie twórca ówczesnego systemu wychowania fizycznego w japońskim szkolnictwie, pierwszy Japończyk, członek Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego słynny już wtedy Jigoro Kano zaprosił Funakoshiego do Kodokanu i był tak zafascynowany karate, że włączył niektóre techniki do judo. Po sukcesie Funakoshiego na główne wyspy przybywali inni mistrzowie z Okinawy: Chojun Miyagi (1888-1953), uczeń Higaonna, który założył w Kioto Goju-ryu, Kenwa Mabuni (1889-1957), uczeń Itosu i Higaonna w Osace Shito-ryu.

Wszystkie te działania doprowadziły do tego, że karate zostało powszechnie zaakceptowane przez Japończyków, a w 1933 roku Japońskie Stowarzyszenia Sztuk Walki – Botoku Kai uznało karate za sztukę walki będącą elementem dziedzictwa Japonii i jej tradycji samurajskich – „Budo”. Wraz z publikacją Karate-do Kyohan mistrza Funakoshiego w 1935 Karate-do stanęło na mocnym gruncie. Dwa lata póżniej rozmaite organizacje zrzeszające miłośników karate z Okinawy wstąpiły do Botoku Kai i na wyspie powołano filię stowarzyszenia.

Syn Gichina Funakoshi – Yoshitaka Funakoshi, bardziej niż mistrzowie z Okinawy, zwracał uwagę na konieczność ćwiczenia dolnych partii ciała i do niego należy odkrycie i udoskonalenie nowych technik kopnięć min.: mawashi-geri, yoko-geri, ushiro-geri, fumikomi czy ura-mawashi-geri, choć niektórzy uważają, że to ostatnie zawdzięczamy najbardziej chyba sławnemu uczniowi obu Funakoshich – Taiji Kase. Generalnie do kopnięć Yoshitaka wprowadził wysokie podnoszenie kolana oraz silną pracę bioder. Ponadto zaczął stosować pozycje hanmi podczas blokowania oraz obniżył postawy, mając w zamyśle wykorzystanie mocy całego ciała w technikach karate. Innowacje Yoshitaki zostały w pełni zaakceptowane przez mistrza Gichina Funakoshi. Jedną z najbardziej istotnych zmian w treningu jakie dokonały się z inwencji Y.Funakoshiego było wprowadzenie do treningu gohon-kumite jako podstawowej metody przygotowania do walki, a następnie kihon-ippon-kumite i jiyu-ippon-kumite – podstaw kumite tradycyjnego, które następnie rozwinął w cały system yakusoku-kumite inny uczeń G.Funakoshi – Hironori Ohtsuka – twórca Wado-Ryu. W 1935 r. uczeń Funakoshiego, a wcześniej ekspert ju-jitsu Hironori Ohtsuka (1898-1982) założył styl Wado-ryu. Ohtsuka, który stworzył hybrydę karate i starojapońskiego ju-jitsu uznany został pod koniec życia za Meijin karate (największy ekspert w sztuce wojennej, tytuł ten może posiadać co najwyżej jeden aktualnie żyjący mistrz w danej sztuce).

W 1935 Shigeru Egami i Genshin Hironishi wprowadzili wolną walkę sparringową (jiyu-kumite) na Uniwersytetach Chuo, Senshu i Waseda. Była to poważna innowacja. Podczas, gdy G.Funakoshi nauczał według zasady zawsze zaczynaj i kończ blokiem, Egami i Hironishi zalecali stosunkowo dużo walki swobodnej, sterowanej wyłącznie inwencją zawodników. Konsekwencją tych sparringów stało się bardzo szybkie dążenie Shotokanu w kierunku walki na poły „sportowej” , a jednocześnie lepsze dostosowanie do wymagań nowoczesnej samoobrony. Egami i Hironishi kładli także wielki nacisk na aspekty psychologiczne walki wręcz. Kwintesencja wieloletnich doświadczeń w kumite została zawarta w klasycznym Ten No Kata.

Wymienione grono ekspertów już we wczesnych latach trzydziestych wprowadziło zasadę, według której w realnej walce, z powodu niekorzystnego oddziaływania czynników psychicznych, traci się co najmniej połowę umiejętności technicznych. Zatem trzeba tak trenować i taki osiągnąć poziom, aby nawet utrata połowy z nich nie miała znaczenia dla wyniku walki. Efektem przyjęcia tego rodzaju założeń stały się treningi niesłychanie intensywne, trwające niekiedy kilkanaście godzin, prowadzące do omdlenia lub ostatecznego wyczerpania. Po latach takiej pracy treningowej indywidualny poziom wyszkolenia technicznego zbliżył się do umiejętności cyrkowych, wręcz niewiarygodnych. W ten oto sposób dokonała się unwersalizacja szkoły Shotokan. Funakoshi już nie powrócił do dawnej nazwy „ToTe”, a po jakimś czasie, nowa nazwa została ogólnie przyjęta.

W czasie wprowadzenia Karate do Japonii było ono nazywane „To-te” lub „Karate” („chińskie” a potem „puste ręce”). W 1930 roku mistrzowie Karate domagali się, aby nastąpiła zgodność dotycząca nazwy tej sztuki samoobrony. Na spotkaniu w 1936 roku zwołanym przez Chofu Ota, szefa wydawców Ryukyu Shinpo Press, Chojun Miyagi, Chomo Hanashiro, Choki Motobu, Chotoku Kyan, Kentsu Yabu, Genwa Nakasone, Choshin Chibana, Choryo Maeshiro i Shinpan Shiroma zgodzili się, że należy używać nazwy Karate (pisanej jako „puste ręce”) co w tłumaczeniu oznacza „sztukę samoobrony gołymi rękami” lub „sztukę samoobrony bez broni”.

Gichin Funakoshi często powtarzał: CELEM KARATE JEST PRAKTYKOWANIE WZNIOSŁEGO DUCHA POKORY. Jest on także autorem zasady: KARATE NIGDY NIE ATAKUJE PIERWSZE.

Funakoshiemu udało się dokonać nadzwyczajnego zabiegu – połączył „dziką” bojową sztukę z wykładnią filozoficzno-moralną oraz przystosował ją do mentalności Japończyków i japońskiej kultury. Wiele zapożyczył z judo (ceremoniał, system hierarchii stopni, etykietę dojo) i w ogóle z japońskiej obyczajowości. Sławna sentencja mistrza „KARATE NI SENTE NASHI” (karate nie uderza pierwsze) stała się dewizą tej sztuki walki. Funakoshi pozmieniał również wszystkie nazwy technik i kata na japońskie, żeby uczniowie mogli go lepiej zrozumieć. Poza tym techniki kata zostały uproszczone przez Funakoshiego, w stosunku do oryginalnych kata z Okinawy. Funakoshi zmienił również zasady treningu. Podczas gdy uprzednio istniały tylko kata, obecnie podzielił ćwiczenia karate na trzy rodzaje: podstawy (kihon), kata i ćwiczenia walki (kumite).

Karate rozwinęło się więc w latach trzydziestych w całej Japonii, najpierw na uniwersytetach, później w ośrodkach militarnych. Zmieniono nazwy kata na czysto japońskie, uproszczono ich ruchy, usystematyzowano, zmieniono szereg pozycji, zaczęto ćwiczyć praktyczne zastosowanie kata w parach, przechodząc powoli najpierw do aranżowanej walki a później do wolnej walki. Wymienieni twórcy czterech wielkich stylów japońskiego karate zaczęli rozwijać techniki kumite – walki, sparingu. Miyagi oraz Gogen Yamaguchi (rozwijający Goju-ryu w Japonii poza Okinawą), zwany Kotem, wprowadzili bunkai – interpretację ruchów kata z partnerem. Syn Funakoshi, Yoshitaka opracował podstawy tradycyjnego kumite (kichon kumite), Ohtsuka rozwinął to w cały system yakusoku-kumite. Młodym ludziom przestało wystarczać praktykowanie kata, odwieczny sposób nauki karate na Okinawie. Na wzór judo niektórzy zaczęli myśleć o sportowym aspekcie karate. Funakoshi i większość starych mistrzów z Okinawy byli temu przeciwni uważając, że wypaczy to psychikę karateki.

Pod koniec życia Funakoshi został prezydentem Japan Karate Association, nie zdając sobie prawdopodobnie sprawy, że organizacja ta została stworzona głównie dla przekształcenia karate w sport. W roku jego śmierci rozegrano pierwsze mistrzostwa Japonii.

Sztuka Karate w krótkim czasie rozprzestrzeniła się w całej Japonii, a Funakoshi podróżował po całym kraju dając wykłady o karate i prezentując jego użycie. Największe uniwersytety Kraju Kwitnącej Wiśni zapraszały go, aby pomógł założyć drużyny karate. Funakoshi nie mógł prowadzić wszystkich zajęć osobiście i zaczął delegować swoich najzdolniejszych uczniów do nauczania karate. I tak: Uniwersytet Keio – Isao Obata, Uniwersytet Waseda – Hiroshi Noguchi, Uniwersytet Hosei – Tatsuo Saeki, Uniwersytet Takushoku – Seicho Takagi, Uniwersytet Chuo – Shigeru Egami, Uniwersytet Kobazawa – Hidetaka Nishiyama, Uniwersytet Senshu – Genshin Hironishi, Wyższa Szkoła Medyczna Nihon – Hironori Ohtsuka, Uniwersytet Nippon – Imura, Uniwersytet Teisho – Omura i inne Popularność Karate w kręgach inteligencji okazała się tym dla Karate szczęśliwa, że pomogła w przekształceniu go cudownego i tajemniczego w nowoczesną sztukę walki, opartą o podstawy naukowe. Kiedy nauka karate stała się w Japonii niesamowicie popularna wielu innych mistrzów z Okinawy przybyło nauczać tej sztuki. Karate wiele przyjęło elementów ze starojapońskich technik walki i w ten sposób powstały podstawy dla nowoczesnego japońskiego stylu – Shotokan. Pierwszy złoty wiek karate, jak go nazwano, nastąpił około roku 1940, kiedy to nieomal każdy znaczniejszy uniwersytet w Japonii miał własny klub karate.

W późnych latach trzydziestych nastrój przygotowań wojennych trafił również do dojo Mistrza – treningi trwały do późnych godzin godzin nocnych, a sala nie mogła pomieścić wszystkich ćwiczących. Nie tak dawno zdemilitaryzowana sztuka znów poczęła pełnić funkcje bojowego sztandaru – tym razem najczęściej była to japońska młodzież, przesycona duchem japońskiego militaryzmu. Druga wojna światowa była dotkliwym ciosem dla Karate – zginęło wielu mistrzów, szczególnie na Okinawie, gdzie toczyły się ciężkie walki i przyczyniło się do zaniknięcia niektórych stylów karate, które przekazywano w rodzinie z pokolenia na pokolenie. Po zakończeniu wojny nauczanie karate zostało utrudnione gdyż jednym z warunków kapitulacji Japonii był zakaz uczenia japońskich sztuk walki w szkołach, gdyż Amerykanie obawiali się odrodzenia japońskiego ducha imperialistycznego. O Karate jednak nie słyszeli, toteż ruch ten odrodził się o wiele wcześniej, szczególnie po powrocie G.Funakoshi do Tokio.

Japoński okres rozwoju karate przyniósł, na wzór innych sztuk podział na stopnie szkoleniowe kyu i mistrzowskie dan. Był to ważny krok w usystematyzowaniu wiedzy karate, która na Okinawie nie była spisywana, a wielu mistrzów nie znało się wzajemnie i zabierało swoje tajemnice do grobu. Karate na Okinawie nigdy nie było tak jawne i powszechne. Dochodziło w przeszłości do absurdów (w naszym, współczesnym rozumieniu) – oto jeden ze słynnych mistrzów Okinawy, Choki Motobu, zwany Małpą urodził się jako trzeci syn w rodzinie, w której uczono rodzinnego stylu karate tylko syna pierworodnego. Próbował podglądać, później ćwiczył samodzielnie, wdawał się w bójki, odwiedzał różnych mistrzów, którzy dla jego reputacji niespokojnego ducha nie bardzo chcieli go uczyć aż w końcu wyjechał do Kyoto, gdzie stoczył pojedynek z zagranicznym zawodowym bokserem pokonując go z łatwością. To zdarzenie opisane w gazetach przyniosło mu sławę. Nie ustawał w praktyce karate do końca życia, pozostając wielką indywidualnością. Tymczasem jego starszy brat, Choyu Motobu po latach złamał tradycje rodzinne i zaczął nauczać innych i to spoza rodziny. Jego uczeń, Seikichi Uehara założył Motobu-ryu a Choki Motobu nigdy tego stylu nie ćwiczył! Rok 1964 i olimpiada w Tokio wydawały się milowym krokiem na drodze rozwoju karate. Po raz pierwszy rozdano medale olimpijskie w judo i stworzono nadzieje dla karate pod warunkiem unifikacji stylów i przepisów walk sportowych. W tym celu powstała organizacja All-Japan Karate-do Federation skupiająca 4 wielkie style japońskie i dziesiątki mniejszych.

Po drugiej Wojnie Światowej w Japonii doszło do kryzysu w rozwoju karate. Spowodowane to było wprowadzonym przez amerykańskie wojska okupacyjne zakazem uprawiania sztuk walki (obowiązywał do 1948 roku), a także powrotem z frontów karateków z długim stażem, ale kilkuletnią przerwą w treningach, którzy cofnęli się w umiejętnościach, podczas, gdy ich młodsi koledzy zrobili przez ten czas duże postępy. Tradycyjne podejście japońskie z podziałem na sempai, starszego brata i kohai, młodszego jego ucznia spowodowało spowolnienie rozwoju karate, szczególnie wśród karateków Shotokanu. Ów kryzys spowodował między innymi pierwszy rozłam wśród karateków Shotokanu. Podczas gdy Funakoshi i jego uczniowie zgromadzenii wokół jego Dojo i klubu na Uniwersytecie Takushoku zaaprobowali innowacje Yoshitaki Funakoshiego, o tyle karatecy związani z Ligą Akademicką (Isao Obata, Seichi Takagi, Hiroshi Noguchi, Shigeru Egami, Genshin Hironishi) skupili wokół siebie praktyków karate z długim stażem trenujących w klubach uniwersyteckich, zdecydowali odejść z Dojo Funakoshiego i stworzyli własną organizację karate – Ogólnojapońską Studencką Ligę Karate, której przewodniczącym został Isao Obata.

Karate przetrwało masakrę II wojny światowej i wyłonił się cel w postaci jego umiędzynarodowienia. Karate odrodziło się z popiołów wojennych i wzmocniło się zajmując pozycję równą takim międzynarodowym sportom jak boks, judo, zapasy i aikido. Było to naprawdę pamiętne osiągnięcie.

Po zakończeniu II wojny światowej administracja USA w Japonii wydała zakaz uprawiania Judo i Kendo, które podtrzymywały ducha militarnego. W rezultacie Karate-do i Aikido stały się bardzo poszukiwane jako tzw. „wartość bezpieczna” i zaczęły rozprzestrzeniać się na świecie. Inną ważną przyczyną, dla której wzrastała popularność i zainteresowanie Karate-do i Aikido, było to, że można było obie te sztuki uprawiać bez żadnych przyrządów.

Dawało to znaczą przewagę nad innymi sportami w tamtych czasach, gdy sprzęt do sztuk walki i innych sportów był nieosiągalny. Tak więc czas i przypadek sprawił, że Karate-do weszło w nową erę i popularność jego rosła. Spowodowało to jednakże poważne skrócenie szkolenia instruktorów w celu sprostania potrzebom.

Z wielu japońskich instruktorów w Japonii, w latach trzydziestych, tylko niewielu, szczególnie Koyu Konishi i Shining Otsuka, poświęciło się Karate do po wojnie. Przyczyną zmniejszenia liczby instruktorów były wydarzenia w historii Karate w Japonii , szkodliwe dla tej sztuki i brak kontynuacji treningów w czasie wojny.

Wydarzenia te pomogły stworzyć niezwykły fenomen w Japonii – pojawienie się „natychmiastowych instruktorów Karate”. Było wiele wydarzeń i przykładów dotyczących tego fenomenu. Jeden z nich wydarzył się zaraz po wojnie.

Po wojnie stacjonujące w Japonii alianckie siły zbrojne niejednokrotnie występowały z żądaniem przedstawienia im pokazów sztuk walki. Znawcy judo, kendo i karate-do formowali się w grupy i odwiedzali bazy wojskowe dwa do trzech razy w tygodniu, demonstrując swoją sztukę. Karate wzbudziło ogromne zainteresowanie wśród żołnierzy. Była to sztuka widziana przez nich po raz pierwszy w życiu. W 1948 roku założono Japońską Organizację Karate-do ( Nihon Karate-do Renmei) Również w tym samym roku dokonano standaryzacji kata, usystematyzowano techniki i opracowano wymagania egzaminacyjne oraz przeprowadzono pierwszy kurs instruktorski dla instruktorów karate. W 1949 grupa uczniów G.Funakoshi (w tym m.in. M.Nakayama i H.Nishiyama) dokonała ujednolicenia – standaryzacji wszystkich kata nauczanych w różnych ośrodkach związanych z Masatoshi Nakayama i Uniwersytetem Takushoku.

Również w 1949 roku założona została Ogólnojapońska Akademicka Unia Karate, której pierwszym przewodniczącym został Hidetaka Nishiyama – konkurencyjna dla Ligi Akademickiej. Od tego momentu w Karate nastąpił gwałtowny rozwój prowadzący do powstania trzech aspektów Karate: samoobrony, sztuki fizycznej i sportu.

W roku 1952 Dowództwo Lotnictwa Strategicznego Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (SAC) wysłało do Japonii grupę młodych oficerów i podoficerów dla studiowania judo, aikido i karate-do. Miało to na celu wyszkolenie instruktorów wychowania fizycznego. Przez trzy miesiące spędzone w Japonii żołnierze ci poddawani byli intensywnemu szkoleniu teoretycznemu i praktycznemu. Był to dla rozwoju karate istotny krok naprzód. Od owego czasu przez kilkanaście lat corocznie przybywały dwie-trzy takie grupy. Amerykanie stacjonujący w Japonii byli pierwszymi uczniami karate z innego kontynentu. W szkoleniu amerykańskich oficerów uczestniczyli m.in. Masatoshi Nakayama, Isao Obata, Hidetaka Nishiyama i inni.

Ów program szkoleniowy został oceniony bardzo wysoko i grupy zaczęły przybywać również z innych krajów. Wiele krajów występowało również z prośbą o przysłanie instruktorów karate celem wyszkolenia własnych. Skutkiem tego było skierowanie, w 1953 roku do Stanów Zjednoczonych, pierwszych instruktorów w celu nauczania karate. Był to z pewnością pierwszy krok w kierunku spopularyzowania karate na świecie.

W 1955 roku powstał Japoński Związek Karate ( Japan Karate Association – JKA ), w którym Gichin Funakoshi objął stanowisko głównego instruktora. Początkowo w skład JKA wchodziło kilku członków i garstka instruktorów (Nakayama, Nishiyama, Enoeda, Shirai, Mikami, Kanazawa i inni) którzy studiowali pod okiem Funakoshiego. W 1957 roku zmarł Gichin Funakoshi, który do końca życia sprzeciwiał się zawodom sportowym w karate. Przewodnictwo w Shotokanie przejmuje po nim Masatoshi Nakayama.

Już 20 października 1957 roku zorganizowany został I Ogólnojapoński Turniej Mistrzowski Karate-do. Sponsorem Imprezy był Japoński Związek Karate, a już następnego miesiąca Ogólnojapońska Studencka Liga Karate zorganizowała mistrzostwa przed widownią kilkutysięczną. 10 kwietnia 1958 roku JKA została oficjalnie zatwierdzona przez japońskie Ministerstwo Edukacji. Oprócz tego, że były to przedsięwzięcia epokowe w dziejach karate, obydwa turnieje jeszcze bardziej spowodowały wzrost zainteresowania karate w Japonii.

Obecnie turnieje te odbywają się corocznie i nabierają coraz większego rozmachu. Podobne zawody mają również miejsce w wielu innych krajach (w tym i w Polsce). Największe wśród nich znaczenie mają: Światowy Turniej Mistrzowski Karate-do, Mistrzostwa Świata ITKF, Mistrzostwa Świata WKF oraz Shoto World Cup organizowany przez JKA. Rywalizacja sportowa i rozprzestrzenienie się karate na świecie to najważniejsze punkty powojennego rozwoju karate.

Nakayama przez całe swoje życie prowadził działalność, która miała ma celu rozwinąć i rozpowszechnić Shotokan na całym świecie. Kierował dobrze wyszkolonych instruktorów do różnych krajów. Większość z nich obecnie kieruje światowymi organizacjami, które powstały po rozpadzie Shotokanu (H.Nishiyama w USA – International Traditional Karate Federation, T.Okazaki w USA – Internatiomal Shotokan Karate Federation, T.Kase we Francji i K.Enoeda w Wlk. Brytanii, H.Shirai we Włoszech – World Shotokan Karate Academy, Hirokazu Kanazawa w Wlk. Brytanii – Shotokan Karate International Federation oraz H.Ochi w Niemczech – JKA Germany). Również w samej Japonii JKA nie utrzymała jednolitej struktury, po śmierci Nakayamy (15 kwietnia 1987) rozpadła się na JKA ( Tetsuhiko Asai) i JKA World Federation (Hastukuni Sugiura) , część japońskich karateków wywodzących się z Shotokanu ćwiczy również w Japan Karate Federation.